borsten bij blog
Tegenover mij zitten twee vrouwen mevrouw Bast en Mirjam, moeder en zus van Joop. Rode wangen hebben ze en geheel op hun gemak zijn ze nog niet. Ik ben trots, trots op deze twee mooie mensen die in een lang proces hebben geleerd eigen normen en waarden aan de kant te zetten voor hun zoon en broer Joop.

Ruim een jaar geleden raakte ik betrokken bij Joop. Er had zich een incident voorgedaan en Joop was met de politie in aanraking gekomen. Dit gebeurde op de wallen in Amsterdam. Familie en begeleiders waren even lamgeslagen. Niemand wist dat Joop hier kwam. Eigenlijk wilde Joop al lang een vriendin maar dat lukte niet, voor Joop was de stap naar een prostituee dan ook een logische. Joop een grote, forse en lange man met een lichte verstandelijke beperking en autisme ging op zoek naar vrouwen met grote borsten.

Hij was al eens vaker geweest ook wel eens naar Utrecht en dat was altijd goed gegaan. Ditmaal was de dame die hij altijd bezocht er niet. Hij ging op zoek naar iemand anders die aan zijn eisen voldeed, een vrouw met grote maar “echte borsten”.
Hij zag een vrouw die op het eerste oog leek te voldoen aan de eis. Joop vroeg haar of de borsten wel echt waren, dat was voor hem immers een pre. De vrouw vertelde dat dit zo was. Joop twijfelde en vond dat hij wel eerst even mocht voelen, hij wilde immers wel waar voor zijn geld. Maar ja…. dat is niet de bedoeling, Joop was niet op de hoogte van de (ongeschreven) regels, vond het oneerlijk en werd heel erg boos….

Gelukkig werd het de politie duidelijk dat ze hier te maken hadden met een man met een beperking. Joop zat niet lang vast, maar had wel begeleiding nodig.

Moeder en zus waren er fel op tegen dat Joop deze dames bezocht en verboden het hem direct. Joop was het er niet mee eens, maar wilde zijn moeder en zus ook niet tegenspreken. Een lang proces volgende. Gesprekken, voorlichting, wensen van alle partijen op tafel, hulpmiddelen een seksverzorgende tot uiteindelijk een fijn escorthuis waar Joop zijn draai kon vinden en wij goed contact mee konden houden.

Het is niet niks als iemand die zo dicht bij je staat iets doet wat total niet strookt met jou normen en waarden. Ook voor Joop is het niet makkelijk als iemand anders jou iets probeert op te leggen wat niet overeenkomt met jou wensen en behoefte. Hard werken dus voor beide partijen.

En wat hebben ze dat samen goed gedaan!

Trots ☺

boterhammetpindakaasIk krijg vaak een verzoek voor een weerbaarheidstraining  als er een incident is geweest. De cliënt blijkt in deze situatie niet goed voor zichzelf op te kunnen komen. Reden voor aanmelding van een cursus, zo ook voor Fleur.

Fleur doet de deur voor mij open en ontvangt mij hartelijk. Ze is wat schuchter en verlegen, maar vraagt mij netjes of ik iets te drinken wil. Tijdens de thee kan ze mij prima vertellen wat er is gebeurd en waarom ik bij haar ben. “Ik moet leren voor mezelf op te komen”. Als ik haar vraag wat dat betekent, vertelt zij mij dat ze nee moet zeggen als iemand iets bij haar doet wat niet mag.

Maar wat is dat dan wat niet mag? Wie bepaalt wat wel en niet mag? Voor Fleur waren dat haar ouders en de begeleiding. En Fleur? Mag Fleur niet zeggen wat wel en niet van haar mag? Fleur kijkt mij met grote ogen aan…

Een training weerbaarheid is zoveel meer dan het zeggen van “Stop”! of “Nee”! We beginnen bij de basis en laten mensen (met een verstandelijke beperking) in hun kracht komen door bewust te zijn van gevoelens: wat vind ik prettig en wat niet? Wanneer voel ik me groot en wanneer klein? Wat voel ik? Wat wil ik? De basis van weerbaarheid. Geen aangeleerde kunstjes in zogenaamde situaties, maar zoveel mogelijk real live en als het even kan in het hier en nu. Aansluiten bij de belevingswereld van de persoon.

Fleur en ik gaan aan de slag. “Wat vind jij prettig om naar te kijken op tv?” “GTST!” roept ze hard. “En wat vind jij helemaal niet prettig?” “Het journaal Blehhh!” “Heel goed!” Ik steek mijn duim omhoog. “Wat vind jij heel lekker om te eten?” “Lasagne van mijn moeder” zegt Fleur. “Ik krijg al trek als ik er aan denk!”

En wat vind je vies? “Spruitjes…. en pindakaas!” geeft ze aan. “Dus dat eet je nooit?” zeg ik meegaand in haar enthousiasme. Fleur wordt ineens stil. “Jawel… als Janine werkt” zegt ze. Als Janine werkt, eet jij wel pindakaas? vraag ik haar. “Ja”. Waarom? “Janine smeert altijd mijn brood… altijd pindakaas…”

Fleur en ik maken een “huiswerk” plannetje. Ze gaat als Janine werkt zeggen dat ze graag iets anders wil.
Ik maak een sessieverslag van ons gesprek. Ik bel Janine op en vertel haar dat Fleur iets gaat oefenen.

De week erop zie ik Fleur weer. Trots staat ze in de deuropening “Het is gelukt hoor! Ik heb zelf jam gekozen!” Wauw, wat goed! Ik steek twee duimen omhoog. Fleur zet een eerste voorzichtige stap in: wat voel ik? en wat wil ik?

Ik moedig haar samen met het gehele team aan om straks met alle kleine stappen een wandeling te maken.